Het verhaal achter Mijn Levenskluis

In 2017 veranderde het leven van Tim en Juliette toen hun dochter Félice kort na haar geboorte overleed. Als haar ouders stonden zij voor de taak om afscheid van haar te nemen. Verdrietig en onwerkelijk, maar ook helder. Félice had zelf nog geen wensen, geen vastgelegde voorkeuren en geen praktische zaken die geregeld moesten worden. Zij waren de enigen die voor haar mochten bepalen wat er zou gebeuren. Hoe haar afscheid eruit zou zien. Welke kleertjes zij zou dragen. Welke bloemen er zouden zijn. Of zij begraven of gecremeerd zou worden. Alle keuzes lagen bij hen, als haar ouders.

Hoe zwaar het ook was, die duidelijkheid gaf rust. Er was geen twijfel over wat zij gewild zou hebben. Geen onzekerheid. Geen discussie tussen verschillende nabestaanden die ieder hun eigen gevoel of interpretatie zouden kunnen hebben.

Ze realiseerden zich hoe complex het kan zijn wanneer iemand overlijdt die een heel leven achter zich heeft. Iemand met een partner, kinderen, familie, vrienden en een eigen geschiedenis. Dan zijn er vaak meerdere mensen die beslissingen moeten nemen. Mensen die van elkaar houden, maar niet altijd precies weten wat iemand zelf gewild zou hebben.

In de periode na het overlijden van Félice richtte Juliette en Tim Stichting Verbonden Stilte op, een stichting die ouders helpt om het verdrietige afscheid van een jong kindje een beetje mooier te maken. Door dit werk leerden zij de uitvaartbranche van dichtbij kennen. Zij zagen hoeveel er komt kijken bij een afscheid.

In februari 2024 werd Juliette ernstig ziek na een operatie. Wat een geplande ingreep leek, werd gevolgd door complicaties. De ene na de andere. Ze lag wekenlang in het ziekenhuis, zonder duidelijkheid over herstel. Thuis ging het leven door. Tim stond er alleen voor met het gezin, terwijl Juliette altijd degene was die overzicht hield en alles organiseerde.

In de nachten in het ziekenhuis drong een nieuwe realisatie zich op: er was niets vastgelegd. Geen brieven en herinneringen die haar dierbaar waren voor de kinderen. Geen overzicht van belangrijke documenten. Geen duidelijke plek waar haar wensen stonden. Geen woorden voor later. Geen richting voor de mensen die zij het meest liefhad.

Door het verlies van Félice wist Tim veel van haar gevoelens en wensen. Maar er waren ook zoveel dingen die nergens stonden. Herinneringen die ze nog wilde delen. Boodschappen voor de toekomst. Praktische zaken rondom haar werk, de stichting, verzekeringen en bezittingen. Dingen die belangrijk zijn voor de mensen die achterblijven, maar die vaak pas zichtbaar worden als iemand er niet meer is. Dat besef bracht onrust, maar ook helderheid.

Zo ontstond het idee voor Mijn Levenskluis. Een plek waar je alles kunt vastleggen. Niet alleen de praktische zaken, zoals documenten, verzekeringen en belangrijke gegevens. Maar juist ook de persoonlijke kant. Je woorden. Je herinneringen. Je wensen. Je liefde. Een plek die je één keer zorgvuldig inricht, en daarna af en toe bijwerkt. Zodat je weet dat alles wat belangrijk is, bewaard blijft.

Maar een idee is één ding, het bouwen van een platform als dit is iets heel anders. Het vraagt kennis en kunde, en een flinke investering in tijd en geld. Aan alles moet gedacht worden. Zeker wanneer je werkt met privacygevoelige informatie en je in beheer krijgt wat mensen het allerbelangrijkst vinden om achter te laten.

Daarom zijn we een sterk team gaan vormen. Mark en Annemart haakten aan, waarmee we niet alleen de technische kennis verdiepten, maar ook commercieel en op het gebied van marketing mooie stappen kunnen zetten. Met zijn vieren vormen we een eenheid.

Daarnaast werken we intensief samen met externe bureaus en specialisten op het gebied van security, techniek, recht en privacy. Zo zorgen we dat elk onderdeel van Mijn Levenskluis wordt gebouwd en getoetst door mensen die er echt verstand van hebben.